Knikkende knieën: Sentinel

geplaatst in: Natuur, Zuid-Afrika | 0

Iedereen is het er unaniem over eens: de Drakensbergen in Zuid-Afrika zijn indrukwekkend en iedereen wil ze van dichtbij ervaren. Het gros van de bergen schommelt rond de 3.000 meter hoogte. Daardoor duren vele wandelingen lang, zijn te moeilijk of moet de conditie tiptop in orde zijn. Eéntje zorgt er wel voor dat je op de top kunt gaan staan, waarbij het toegankelijk blijft voor zowat iedereen: de wandeling naar Amphitheatre Rim oftewel Sentinel.

Beschik je over een deftige 4×4 wagen, dan kan je de wandeling op eigen houtje organiseren. Je betaalt wel aan de ingang van de Witsiehoek Mountain Lodge een dagprijs van R 55 en een ticket voor te wandelen van R 90. Rij je echter rond met een gewone wagen, dan is de weg naar de parking, tot net onder de piek van de Sentinel, een heus huzarenstukje. De weg is op verschillende plekken in enorm slechte staat, waarbij er, terwijl je omhoog rijdt, een mijnenveld aan stenen op je ligt te wachten. Ook daar geeft de Witsiehoek Mountain Lodge een uitweg. Je kan er een beroep doen op een transport waarvoor je ook R 150 heen en terug moet neertellen. Een begeleide tocht vanuit Amphitheatre Backpackers is voor de meesten onder ons misschien de beste optie.

Hoogtemeters

Omstreeks 7 uur ’s ochtends is de hele groep vertrekkensklaar. Hoewel je de bestemming al van Amphitheatre Backpackers kan zien, duurt het gemakkelijk 2 uur voor je effectief op de parking staat. Je moet immers helemaal terug naar het noorden rijden, praktisch tot aan het Golden Gate Reserve om aan de hike te kunnen beginnen. Je houdt een tussenstop aan de Sterkfontein dam, maar daarna ga je in een rechte lijn richting Sentinel.

Je weet meteen waarvoor je komt, want je staat oog in oog met deze mastodont van een berg. Met 3.165 meter is het een fikse beklimming, maar je begint zelf wel al op een hoogte van ongeveer 2.600 meter. Daarmee is de hoogte je beste vriend, maar ook je grootste vijand. Je kan namelijk hier en daar wel eens last hebben van duizeligheid door de ijlere lucht. Je klimt trouwens niet op de Sentinel, maar wandelt rond de berg. De eer voor het hoogste wandelpunt is weggelegd voor de Beacon Butress, en die licht hooguit 40 meter lager dan Sentinel.

Het pad begint rustig aan. Het is pas na een kleine kilometer dat je stelselmatig begint te stijgen. Doordat cementen blokken zijn ingewerkt in de bergkam, ga je zeer snel vooruit, en heb je in no time al 200 hoogtemeters afgelegd. In feite is dit een gemakkelijk hike, waarbij er over de gehele afstand slechts twee linke stukken zijn, maar die twee gedeeltes zorgen er dan ook voor dat de moeilijkheidsgraad van de wandeling serieus omhoog gaat en dat makkelijk niet meer het juiste etiket is voor deze wandeling.

DSC08496
Stairway to heaven

Er zijn zo van die momenten dat je het pad niet ziet, zelfs al ligt het voor je. Met deze wandeling is er een grote kans dat je net dat gevoel zult hebben. Je wandelt al een hele tijd op eenzelfde hoogte en ziet niet meteen een weg naar boven toe tot plots de gidsen, Searchmore en Layden, je wijzen op een kloof aan je linkerzijde. De kloof gaat steil naar omhoog en dat voor 250 meter lang. Er is het risico op vallende stenen dus je wordt gevraagd meteen te roepen naar de rest van de groep om hen te waarschuwen. Dit is pure cardiotraining; je hart schiet meteen de hoogte in. Stelselmatig wordt het moeilijker om vooruit te gaan en de klim lijkt niet op te houden. Maar zodra je boven bent, ben je ook echt boven en gaapt er een eindeloze vlakte voor je.

Van het uitzicht krijg je niet genoeg. Het voelt alsof je op de top van de wereld staat. Je zit nu bovenop de Noorderlijke Drakensbergen en je weet dat je niet meer zult stijgen; je blijft nu heel de tijd op dit plateau. Je hebt niet meteen het gevoel dat je heel hoog zit, want het landschap is redelijk vlak.

Zodra iedereen tot boven is geklauterd en even op adem is gekomen, zet je de tocht verder naar Tugela Falls. Tot aan de waterval is het een makkelijke wandeling, na Angel Falls in Venezuela is dit de langste waterval ter wereld, maar doordat het winter is en we ons boven de 3.000 meter bevinden, is het meerendeel van het water bevrozen. Een ijslaag van 5 centimer houdt het water tegen, dus van een impressionante waterval is er geen sprake. Wil je volop genieten van het uitzicht, dan kom je dus beter in de lente of de hete zomer, wanneer je kunt zwemmen in het water!

Niet voor angsthazen

Hierna vatten we de terugtocht aan, en what comes up, must come down. De befaamde kettingladders, 2 stuks, die je, voor je het goed en wel beseft, 45 meter lager brengen. De ene – de fun-ladder – waggelt iets meer terwijl de andere meer zekerheid biedt. Heb je last van hoogtevrees of zie je het niet meteen zitten, dan helpen de gidsen je verder door een touw rond je middel te binden. Bovendien dalen ze – vlak achter je – mee naar beneden. Dit herhalen ze tot iedereen veilig en wel op de grond staat.

De ladders klinken eng, maar er zijn al er velen via deze weg naar beneden gekomen. Zodra je één keer naar beneden hebt gekeken, slaat de schrik om je hart en besef je wel dat je tamelijk hoog hangt. Mensen met hoogtevrees zullen dit dus niet prettig vinden.

De ladders zijn de laatste hindernis van de hike. Niet veel later zit je terug op het oorspronkelijke pad en volg je dezelfde weg als je naar boven kwam, naar beneden. Na goed 5,5 uur sta je terug op de parking. De duurtijd hangt vooral af van de tijd die nodig is om iedereen veilig van de ladders te helpen. Iedereen springt erna snel de bus in, en na een kwartier onderweg, slaapt zowat de helft van de inzittenden na een onvergetelijke en toch wel vermoeiende wandeling. Er is een reden waarom deze hike de meest populaire van het land is.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *